เรื่องเสียว สาว เรืองผีเสียว

เหตุเกิดที่ จังหวัดลพบุรี

กง ไกรลาศ เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกในวันทำพิธี "วักครู" ไม่ว่าอาชีพใดๆ ก็ต้องมีครูบาอาจารย์ทั้งนั้น เช่นพวกนาฎศิลป์ ลิเก ละครหรือช่างแขนงต่างๆ ก็มีครูเช่นกัน ทั้งฤาษี, พระวิศนุกรรม และพระพิฆเณศ เป็นต้น แม้แต่อาชีพชาวประมง หากุ้งหาปลาเลี้ยงชีวิตไปวันๆ ก็ยังมีครูเลยครับ ไม่ทราบว่าที่อื่นจะมีการไหว้ครูอย่างบ้านผมที่สุโขทัยหรือเปล่า พวกเราจะทำพิธีไหว้ "ครูแห-ครูอวน" เรียกกันว่า "วักครู" สันนิษฐานว่าคงมาจากคำว่า "เซ่นวัก" อย่างที่เราได้ยินกันทั่วๆ ไป วันนี้ผมจะเล่าเรื่องขนหัวลุกในวัน "วักครู" ให้ฟัง สมัยเด็กๆ ผมอยู่ ต.กง อ.กงไกรลาศ จ.สุโขทัย พ่อแม่มีอาชีพเป็นชาวประมง พวกเราอาศัยอยู่ในแพริมแม่น้ำยม โดยใช้ไม้บวบ (ไม้ไผ่) มาหนุนแพให้ลอยน้ำการมัดบวบนั้นใช้ไม้ไผ่ 50 ลำมามัด 1 มัดเท่ากับ 1 บวบ คนฐานะดีก็ทำเรือนแพใหญ่ขนาด 3 บวบ ใช้ไม้เนื้อแข็งพาดบวบทำพื้นและฝาห้อง ส่วนมากใช้เสาไม้ไผ่ เสื่อลำแพนยาด้วยน้ำมันยางเป็นฝาแผง แต่หลังคามุงแฝกคล้ายๆ กันหมด หลายๆ คนก็ปลูกบ้านอยู่บนฝั่ง จอดเรือหาปลาไว้ริมตลิ่งนั่นเอง เหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าแม้น้ำยมจะเหือดแห้งลงไปเ...

วูดูมีต้นกำเนิดมาจากพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ของชนพื้นเมืองใน แอฟริกา ไล่ไปตั้งแต่แกมเบียไปจนถึงแองโกลานั่นแหละครับ ชาวพื้นเมืองเหล่านี้จะศรัทธาในตัวเทพเจ้าประจำท้องถิ่นเป็นอย่างมาก ทำให้หมอผีและคนทรงพลอยมีหน้ามีตา โดนนับถือไปกับเขาด้วย ในฐานะสื่อกลางระหว่างเทพเจ้าและคนพื้นเมือง ทีนี้เรื่องมันเริ่มยุ่งขึ้นเมื่อถึงยุคล่าอาณานิคม หัวหน้าเผ่าของชนพื้นเมืองจำนวนมากได้ขายลูกเผ่าหรือเชลยศึก ไปเป็นทาสของชาวตะวันตก ในจำนวนทาสเหล่านี้ก็มีพ่อมดหมอผีติดไปด้วย นัยว่าเพื่อเป็นที่พึ่งทางใจแก่เหล่าทาสพลัดถิ่นครับ ทำให้ความเชื่อและพิธีกรรมของวูดูแพร่กระจายไปยังส่วนต่างๆของโลก โดยเฉพาะโลกใหม่ของโคลัมบัส ซึ่งนำเข้าทาสมากเป็นพิเศษ พ่อหมดหมอผีแห่งลัทธิวูดู ไม่ได้มีอำนาจแก่กล้าด้วยตัวเองเหมือนหนังกำลังภายในหรอกครับ พวกเขาจำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากภูตผีและวิญญาณต่างๆ จึงจะสามารถสำแดงฤทธิ์เดชได้เต็มที่ ในหมู่เกาะอินดิสตะวันตกเองนั้น พลังของภูตผีในชุมชนของพวกทาสได้ก่อให้เกิด "เจ้า" อีกประเภทหนึ่งขึ้นมาใหม่ เรียกว่าโล(Loa)ครับ โลนี้สามารถคุ้มครอง ช่วยเหลือ ลงโทษ ตลอดไปจนกลั่นแกล้งมนุษย์ได้เช่นเดียวกับ...

ถ้าจะนับถึงตอนนี้ก็บรรจบครบปีพอดีเลยค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนส่งท้ายปีเก่า 2547 ต้อนรับปีใหม่ 2548 คุณคงจำได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่แสนเศร้าเพราะเกิดสึนามิ พวกเราเศร้าจนแทบไม่นึกสนุกกับปีใหม่กันเลย แต่ทำยังไงได้ล่ะคะ ในเมื่อมันเป็นภัยธรรมชาติแสนโหดร้ายที่พวกเราไม่เคยประสบมาก่อน เรา-คือพิมกับเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัย ขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ว่า สอบกลางภาคเสร็จปลายเดือนธันวาคมแล้ว จะไปเคานต์ดาวน์ที่ชายหาดหัวหิน ท่ามกลางเสียงคลื่นและแสงพลุที่จะพุ่งขึ้นไป แตกเป็นดอกไม้ไฟระยิบระยับหลากสีตลอดแนวหาดทราย พวกเราเตรียมการมาสองเดือนเต็มๆ ทั้งจองโรงแรม จองรถตู้ เราก็เลยเลื่อนไม่ได้ค่ะ ขณะที่ฝั่งอันดามันถูกสึนามิกระหน่ำ หาดทางด้านอ่าวไทยแม้จะขวัญเสียก็ยังสงบ ตลอดเวลาสอง-สามวันเรานั่งติดตามข่าวทางทีวี...ดูไปก็ร้องไห้ไป! เวลาไปเที่ยวด้วยกันกลุ่มใหญ่ 7-8 คนแบบนี้ ถึงอย่างไรก็อดไม่ได้ที่จะคุยกันถึงเรื่องต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องผีๆ ขนาดขากลับนั่งรถตู้มาเรายังไม่ยอมหลับกันเลยค่ะ ต่างคนต่างก็มีเรื่องผีมาเล่าอย่างเมามัน เล่นเอาคนขับรถตู้พลอยสนุก คุยถึงเรื่องที่เขาเจอมาให้เราฟัง ส่วนใหญ่ก็เป็นภูตผีที่เขาเจอบนท้องถนนยาม...